شمارهٔ ۱۳۳ - آهوی دشت ختن

بس که ای شوخ پری چهره تو نازک بدنی
از حریری تن گلبرگ تو را پیرهنی ۱

نتوانم به گل یاسمنت نسبت داد
که نازک بدنی، به ز گل یاسمنی ۲

چون گل روی تو یک گل نبود در گلزار
چون قد سرو تو سروی نبود در چمنی ۳

گر تکلم نکنی، لب به سخن نگشایی
هیچ مفهوم نگردد که تو داری دهنی ۴

ترک چشم تو بود رهزن صد قافله دل
تو مگر پادشه طایفهٔ راهزنی ۵

در تکلم ز لبت لعل و گهر می ریزد
تو مگر کان بدخشانی و، بحر عدنی ۶

فارس یک تنه، لشکر نتواند شکند
تو اگر یک تنه خود فارس لشکر شکنی ۷

بوی مشک ختن از زلف تو آید به مشام
نازنینا! تو مگر آهوی دشت ختنی ۸

صحبت روح افزا و، سخنت شیرین است
«ترکیا» بس که تو خوش‌صحبت و شیرین‌سخنی ۹