هوش مصنوعی: این متن یک نیایش و مناجات عرفانی است که در آن شاعر به توصیف صفات الهی مانند خالقیت، قدرت، رحمت، بخشش و علم بی‌پایان خداوند می‌پردازد. همچنین به رابطه خداوند با بندگانش، از جمله بخشش گناهان و پوشاندن عیوب آنان اشاره می‌کند. در پایان، شاعر با تواضع به گناهکار بودن خود اعتراف کرده و از خداوند طلب بخشش می‌کند.
رده سنی: 12+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و اصطلاحات به کار رفته در متن نیاز به توضیح دارند که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد بهتر درک می‌شوند.

شمارهٔ ۱۳۷ - خطا پوش

یا رب! تو خالقی و، توانا و، قادری
رحمانی و، رحیمی و، غفار و، قاهری ۱

بر بندگان خویش، رئوفی ومشفقی
بر حسن و قبحشان، تو بصیری و ناظری ۲

خلاق وحش و طیر زمینی و آسمان
رزاق جن و انس و، مسلمان و کافری ۳

محکوم حکم توست، بقا و تو حاکمی
مامور امر توست، فنا و تو آمری ۴

پوشیده نیست ظاهر و باطن به پیش تو
دانای باطنی تو و،بینای ظاهری ۵

از راه لطف، پردهٔ کس را نمی دری
زان رو که بر عیوب خلایق تو ساتری ۶

«ترکی» اگر چه نامه سیاهست و مذنب است
لیکن تو جرم بخش و، خطاپوش و، غافری ۷
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۶ - اختر رخشنده
بعدی:فصل دوم - مدیحه‌سرایی‌ها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.