شمارهٔ ۱۳۶ - اختر رخشنده

ای خاک سر کویت، کحل الصبر عاشق!
از چیست نمی پرسی، از کس خبر عاشق ۱

سر در قدمت بازد، جان پیشکشت سازد
از لطف اگر آیی، روزی ببر عاشق ۲

پا از سر کوی تو، هرگز نکشد بالله
گر خار مغیلان است، در رهگذر عاشق ۳

بر روی تو در گلزار، ای گلبن رعنایی
گلها همه چون خار است، پیش نظر عاشق ۴

بی نور جمال تو، ای اختر رخشنده!
پیوسته بود یکسان، شام و سحر عاشق ۵

در باغ جهان تا راست، شد قامت دلجویت
از حسرت بالایت، خم شد کمر عاشق ۶

شبها ز غمت تا صبح، چون سیل که از کهسار
خونابه بود جاری، از چشم تر عاشق ۷

ز ابروی کمان آسات گر تیر همه بارد
جز سینه پر حسرت، نبود سپر عاشق ۸

خصمش بود ار رستم، از خصم ندارد غم
تا سایهٔ تو جانا! باشد به سر عاشق ۹

«ترکی» ز سر کویت، گر بار سفر بندد
کو غیر پشیمانی، زاد سفر عاشق ۱۰