شمارهٔ ۲۱ - آب فرات

آی آب فرات! از چه گل آلود روانی؟
شرمنده مگر از عطش تشنه لبانی ۱

خوش طمع تر از شربت قندی تو از آن رو
همسایه تو با مدفن شیرین دهنانی ۲

کوثر به جنان است و تو در کرب و بلایی
بهتر ز جنان کرب و بلا تو به از آنی ۳

چون ریخته در پای تو خون شه عطشان
دانم به یقن، سرخ و گل آلود از آنی ۴

پهلوی تو شد سینهٔ فرزند نبی چاک
زان روست که با سینه به هر سمت روانی ۵

تو مهریهٔ فاطمه ام النقبابی
از سایر انهار تو مشهور جهانی ۶

دردا که نکرد از تو لبی سبط نبی تر
جان داد و ندادش ز ستم شمر، امانی ۷

«ترکی » به تو عاشق بود ای آب روان بخش!
شک نیست که معشوق به صاحب نظرانی ۸