شمارهٔ ۴۷ - کشتهٔ غریب

ای در عزات خالق اکبر، گریسته
جبریل پیک ایزد داور گریسته ۱

در ماتم تو ای شه اقلیم عاشقی!
جد گرامی تو پیمبر گریسته ۲

تنها همین نه جد تو در ماتمت گریست
خیل رسل به چشم ز خون تر، گریسته ۳

یوسف به چاه محنت و غم، با دلی فگار
بهر جوانی علی اکبر گریسته ۴

بر حنجر تو کز دم خنجر بریده شد
یحیی سر بریده ز خنجر، گریسته ۵

هر دم ز بی پناهیت ای شاه دین پناه!
باب بزرگوار تو حیدر گریسته ۶

در باغ خلد حضرت صدیقه مادرت
با مریم و خدیجه و هاجر، گریسته ۷

بر تشنه کامی تو میان دو نهرآب
تسنیم گریه کرده و کوثر گریسته ۸

در بوستان، به قامت دلجوی اکبرت
شمشاد و، سرو ناز و، صنوبر، گریسته ۹

بر زخم های پیکرت ای کشتهٔ غریب
شمشیر و، تیر و، نیزه و، خنجر، گریسته ۱۰

در شام، در خرابه شب و روز و، روز وشب
از فرقت تو زینب اطهر گریسته ۱۱

زین نظم جان گداز که « ترکی » سروده است
لوح و، مداد و، خامه و، دفتر، گریسته ۱۲