شمارهٔ ۷۸ - سرشک آتش‌گون

فغان ز دست تو ای روزگار کج بنیاد!
دلی ز دست تو ای بی وفا ندیدم شاد! ۱

ز تند باد تو ای دهر سفله پرور رفت
شکوفه های گلستان احمدی بر باد ۲

به دشت کرب و بلا آب های جاری بود
عزیز فاطمه بهر چه تشنه لب جان داد ۳

شهی که لحمک لحمی، پیمبرش می گفت
چرا زکشتن او شاد شد ابن زیاد؟ ۴

کسی شنیده که طفلی به روی دست پدر
کنند پاره گلویش ز ناوک پولاد؟ ۵

چنین ستم که تو کردی به اهل بیت نبی
ز جن و انس کسی در جهان ندارد یاد ۶

به ماتم شه بطحا سرشک آتش‌گون
رود ز دیدهٔ «ترکی» چو دجلهٔ بغداد ۷