شمارهٔ ۹۶ - تاب آفتاب

گفت سکینه غمم حساب ندارد
چشم من امشب،خیال خواب ندارد ۱

درد یتیمی ز کف ربوده توانم
وای برآن کودکی که باب ندارد ۲

اصغرم ای عمه جان! چو سایر شبها
چون شده امشب که اضطراب ندارد ۳

با پدرم گو بیا به سایهٔ خیمه
پیکر تو تاب آفتاب ندارد ۴

عمه بر این قوم دون، بگو که سکینه
بازوی او طاقت طناب ندارد ۵

خصم ستمگر زند مرا ره کین
رحم به دل، خوفی از عقاب ندارد ۶

دشت ز نامحرمان پر است و ندانم
عمه چرا؟ مادرم نقاب ندارد ۷

شیر به پستان، ز قحط آب، در این دشت
مادر غمدیده ام رباب ندارد ۸

نظم تو «ترکی» ز چشم اهل مصییبت
خون به چکاند اگر که آب ندارد ۹