شمارهٔ ۹۹ - درد اشتیاق

بابا کجایی از چه نیایی به دیدنم
کز درد اشتیاق تو کاهیده شد تنم ۱

از کربلا به شام، بیا و نظاره کن
کنج خرابه، منزلم و خاک مسکنم ۲

بذر محبت تو به دل کاشتم دریغ
بین خوشه خوشه سوخت زهجر تو خرمنم ۳

یکتا در ثمین تو بودم ولی کنون
بنگر ز اشک، عقد گهرها به دامنم ۴

من بلبل ریاض تو بودم به صد زبان
خاموش کرد گردش گردون، چو سوسنم ۵

آخر نه من عزیز تو بودم پدر ببین
خوار و اسیر در کف یک شهر دشمنم ۶

زین پیش طوق گردن من بود دست تو
اکنون ز ریسمان، شده مجروح گردنم ۷

از ضرب نیزه پهلوو پشتم شده کبود
نیلی زسیلی است رخ پرتو افکنم ۸

دشمن امان نداد که از آفتاب گرم
از گیسوان خود به تنت سایه افکنم ۹

«ترکی» اگر به این غم و حسرت، روم به خاک
هر سال بردمد گل حسرت، ز مدفنم ۱۰