شمارهٔ ۱۰۲ - ستاره می شمرم

پدر ز درد فراقت خون شده جگرم
ز هجر روی تو چون طایر شکسته پرم ۱

پدر بیا و ز بحر غمم رهایی بخش
که سیل اشک، ز هجرت رسیده تا کمرم ۲

مرا ز دیده بود از غم تو خون جاری
چو طفل اشک، فکندی چرا تو از نظرم ۳

خرابه منزل و لخت جگر، طعام من است
ببین زمانه چسان کرده خوار و دربدرم ۴

دگر نظر به مه آسمان نخواهم کرد
به خواب اگر شبی آید رخ تو در نظرم ۵

چو آفتاب رخت در تنور کرد غروب
بیاد روی تو شب ها ستاره می شمرم ۶

شبان تیره دو چشمم نمی رود در خواب
چگونه خواب به چشمم رود که بی پدرم ۷

ربود خواب زچشم تمام اهل حرم
فغان نیم شب و، آه و نالهٔ سحرم ۸

بهای قطرهٔ خون گلوی تو نشود
به جای اشک، اگر خون رود ز چشم ترم ۹

سرت به طشت طلا و تنت به کرب و بلا
کجا روم چکنم شکوه جانب که برم؟ ۱۰

در این خرابه تنم ز آفتاب گرم گداخت
پدر بیا ز وفا سایه ای فکن به سرم ۱۱

بیا و دختر خود را از انتظار برآر
روا مدار که من، از غم تو جان سپرم ۱۲

ز گریه، دیدهٔ «ترکی» چو بحر عمان شد
ببین که صفحهٔ دفتر پر است از گهرم ۱۳