شمارهٔ ۵ - آرزوی وصل

راهی ست پر خطر ره عشق تو ای نگار!
کس بی خطر، به منزل از این رهگذر نرفت ۱

در آرزوی وصل تو روزم به شب رسید
عمرم سر آمد و شب هجرت به سر نرفت ۲

رفت آن چه بود در نظرم جلوه گر ولی
غیر از خیال روی توام کز نظر نرفت ۳

از حسرت لطافت یاقوت لعل تو
یک شب سحر نشد که زچشمم گهر نرفت ۴

پیک نظر به دیدن چشم تو شد روان
تا حد خط و خال تو نزدیکتر نرفت ۵

هر چند گفتمش قدمی پیشتر گذار
از ترس تیر غمزهٔ تو پیشتر نرفت ۶

دل از برم برفت، ولی را ضیم از او
کز چنین طرهٔ تو به جایی دگر نرفت ۷