شمارهٔ ۱۲ - تاب عشق

افتاده است از نظرم ماه و آفتاب
تا چشم بر جمال تو مه رو گشوده ام ۱

رخسار آتشین تو تا دیده ام به چشم
همچون سپند بر سر آتش غنوده ام ۲

تب خال تب عشق تو مانده است بر لبم
زان دم که بر لب تو لب خویش سوده ام ۳

در عشق تو چه اشتر نقاره خانه ام
از بس زعمر و زید، ملامت شنوده ام ۴

مشکل که آب ما و تو یک جو رود بتا!
من بخت خویش راهمه وقت آزموده ام ۵

هر چند تو به جور و جفایم فزوده ای
من همچنان به مهر و وفایت فزوده ام ۶

زان پیش کاشقان تو از عهشق دم زنند
من پاسبان در گه عشق تو بوده ام ۷