شماره ۶ - تا، به کی گرم کنی رخش قضا جولان را

تا، به کی گرم کنی رخش قضا جولان را
تنگ کردی به دلیران جهان میدان را ۱

گوی دلها به خم زلف چو چوگان داری
لطمه بر، گوی مزن رنجه مکن چوگان را ۲

کس ز احسان تو محروم نخواهد بودن
هیچ شک نیست که بخشی گنه شیطان را ۳

عاقبت خشت سرای دگران خواهی شد
ای که شداد صفت سرزده ایوان را ۴

گر تو در باغ به این قد و خد و خط گذری
باغبان ترک کند سرو و گل و ریحان را ۵

گر رعیت بهواداری سلطان نرود
اعتباری نبود سلطنت سلطان را ۶

به ز تورات و زبور و صحف و انجیل است
گر تلاوت کنی ای خواجه تو این قرآن را ۷

ایمنی خواهی اگر رشته ایمان بکف آر
عاقل آن نیست که کامل نکند ایمان را ۸

زاهد از مستی صهبای ولا، بی خبر است
آب حیوان ندهد فایده هر حیوان را ۹

«حاجب » از کنج خرابات چنان گنج درآی
تا خرابی چو تو آباد کند ایران را ۱۰