شماره ۱۱۶ - به می کشان صبحدم داد صلا پیر دیر

به می کشان صبحدم داد صلا پیر دیر
که ای صبوحی کشان صبح سعادت بخیر ۱

باده وحدت کشید تا که بخود پی برید
چون ز، دوئی بگذرید نیست در این دیر غیر ۲

سیر در آفاق کن تا که به انفس رسی
نفس نفیسی بجو کامل از او ساز سیر ۳

خلقت سیمرغ کرد همت والای ما
زاده مریم بساخت اربشب تیره طیر ۴

زنده جاوید باش کز عقب موت تن
زحمت مردن دوبار تا نکشی چون عزیر ۵

رو، به پناه کسی تا که تو هم کس شوی
ورنه که بودی بلال یا ز کجا بد بریر ۶

ای علی الله یا باش تو درویش کیش
چونکه ز نصرانی است ملت و کیش نصیر ۷

آنکه بود یار ما کی شود اغیار ما
فی المثل اغیار ما طلحه بود یا زبیر ۸

با همه در صلح کل دست ده و دست گیر
تا که شود از تو نو عادت این کهنه دیر ۹

«حاجب » درویش را کی شود آن کس حریف
کو نشناسد به عمر لفظ حمار از حمیر ۱۰