شماره ۱۰۳ - لب گلبرگ تو کش جان ز تکلم ریزد

لب گلبرگ تو کش جان ز تکلم ریزد
غنچه را خون بدل از رشک تبسم ریزد ۱

جز می لعل تو جانرا نکند دفع خمار
ساقی انگور بهشت از همه در خم ریزد ۲

محفل آرای که شد ماه من امشب که زرشک
اشک حسرت برخ از دیده انجم ریزد ۳

سینه آماجگه تیر کمان ابروئیست
که ز تیر مژه خون دل مردم ریزد ۴

یارب آن کوچه رفیعست کز اندیشه آن
بال فکرت همه از مرغ توهم ریزد ۵

کی بپای خرد این راه شود طی که درآن
توسن عشق بهر گام تو صد سم ریزد ۶

کسیت جز نور علی آنکه بهنگام کلام
بحرهای گهر از درج تکلم ریزد ۷