هوش مصنوعی:
متن بالا درباره گذر عمر و فانی بودن زندگی است. شاعر از نوروز و تغییر فصل به عنوان نمادی از گذر زمان استفاده میکند و به این نکته اشاره دارد که عمر کوتاه است و هر کس در این دنیا زندگی میکند، سرانجام از آن میرود.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم فلسفی درباره مرگ و گذر زمان است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، این موضوعات ممکن است برای برخی از افراد در سنین پایین سنگین یا ناراحتکننده باشد.
شماره ۶۶ - وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟
نوروزْ بِمُونه، نظرْدارْنی سوی خاکْ؟ ۱
ته پنج روزهْ عُمرْ دارنی، تِرِهْ چییِه باکْ؟
هر کَسْ به دنی کَمْ بزیسْته، هَسِّه پاکْ ۲
نوروزْ بِمُونه، نظرْدارْنی سوی خاکْ؟ ۱
ته پنج روزهْ عُمرْ دارنی، تِرِهْ چییِه باکْ؟
هر کَسْ به دنی کَمْ بزیسْته، هَسِّه پاکْ ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۵ - امیر گنه: مه دِلْرِهْ بئیتهْ ته واکْ
گوهر بعدی:شماره ۶۷ - بالا خدنگْ،ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.