هوش مصنوعی:
این شعر از امیر گنه، توصیفی شاعرانه از طبیعت بهاری است که در آن غنچههای نوظهور، گلها و عطر مشکآلود آنها به تصویر کشیده شدهاند. شاعر با استفاده از تصاویر زنده، احساس بیقراری و اشتیاق را نیز بیان میکند.
رده سنی:
12+
محتوا شامل مفاهیم شاعرانه و احساسی است که برای درک بهتر، به سطحی از بلوغ ذهنی و ادبی نیاز دارد. کودکان زیر 12 سال ممکن است در درک عمیق این مفاهیم با مشکل مواجه شوند.
شماره ۲۵۷ - امیر گنه: مه غنچهی نوویهاری
امیر گنه: مه غنچهی نوویهاری
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری ۱
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری ۲
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری ۱
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۱۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۶ - سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی
گوهر بعدی:شماره ۲۵۸ - دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
