هوش مصنوعی:
این متن به بیان درد و رنج عاشقانه و عبادت میپردازد. شاعر از ناتوانی در تحمل فراق و جراحتهای عشق سخن میگوید و از مهر و عبادت به عنوان پناهگاه یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان پیچیده و کهن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۸۴ - حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی ۱
ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی
خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی ۲
وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی ۱
ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی
خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۸۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۳ - امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی
گوهر بعدی:شماره ۲۸۵ - خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.