هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر درد و رنج ناشی از جدایی و عشق ناکام است. شاعر از مرگ درونی خود در غم عشق سخن میگوید و تأکید میکند که زندگی بدون معشوق بیمعناست. او از دیدگان اشکبار، جان بیقرار و رسوایی در دنیا بدون حضور معشوق شکایت دارد و در نهایت اشاره میکند که تمام این جهان بدون معشوق بیارزش است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد. همچنین، پرداختن به موضوعاتی مانند مرگ عاطفی و رسوایی نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۹ - چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمنای هو
چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمنای هو
بَتُومِّه دییِنْ شِه مَرگ، نَتُومِّهْ بی تو ۱
جانْ دونّه که چی جانْ بَکنّیمهْ بی تو
دیده دونّه چی خینْ بَشِنیمّهْ بی تو ۲
حقّْ دُونّه که رُسوایِ دَنیمِهْ بی تو
اَلْقِصّهْ که این عالمْ دِنیمهْ بی تو ۳
بَتُومِّه دییِنْ شِه مَرگ، نَتُومِّهْ بی تو ۱
جانْ دونّه که چی جانْ بَکنّیمهْ بی تو
دیده دونّه چی خینْ بَشِنیمّهْ بی تو ۲
حقّْ دُونّه که رُسوایِ دَنیمِهْ بی تو
اَلْقِصّهْ که این عالمْ دِنیمهْ بی تو ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸ - ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن
گوهر بعدی:شماره ۱۰ - امیر گنه: مه کار چه منصور و دار بو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
