هوش مصنوعی:
متن بالا بیانگر درد و رنج عاشقانهای است که گوینده از فراق و بیتوجهی معشوق متحمل میشود. او از بیطاقتی دلش میگوید و از معشوق میپرسد که آیا او نیز این درد را درک میکند یا خیر. همچنین، گوینده به این موضوع اشاره دارد که غم و اندوه، روز و شب او را فرا گرفته و کسی را ندارد که دردش را درک کند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانهای است که با درد و رنج همراه است و ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات قدیمی ممکن است برای نوجوانان جوان دشوار باشد.
شماره ۲۲ - امیر گنه: مه وَرْ کِیَهْ روز و شوبی؟
امیر گنه: مه وَرْ کِیَهْ روز و شوبی؟
اَندی وَرْنه دلْ ره که طاقتْ نَوُویی ۱
دوستْ که مردمِ سخنْ جه مهرْ بشویی (بئیری)؟
وی چُونّهْ که مه سُوته دلْ ره چی رویی ۲
دوستْ کونه که غَمْ بَخرهْ روز و شُوبی
کَسْ ندارْمه مه دردْصانعْ ره بئویی ۳
اَندی وَرْنه دلْ ره که طاقتْ نَوُویی ۱
دوستْ که مردمِ سخنْ جه مهرْ بشویی (بئیری)؟
وی چُونّهْ که مه سُوته دلْ ره چی رویی ۲
دوستْ کونه که غَمْ بَخرهْ روز و شُوبی
کَسْ ندارْمه مه دردْصانعْ ره بئویی ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۱۲۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱ - امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره
گوهر بعدی:شماره ۲۳ - کَمن هَکردی زلف ره «صحرایی» گیتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
