شماره ۱۱۹ - دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْ

دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْ
اونطورْ که مردمْ ته دستْ جهْ، سییوپوشن ۱

دور نییه که یار قدیم ره فروشن
راسته هر که ره بنده نوینه، روشن ۲

آیینه به ته صفت بدیمه روشن
سی زنجیر زلف ره بیُورْمه سرهوشن ۳

امیر گنه: سی داغ به منه دل جوشن
اونروزْ مشکْ فاش بونه هر جا که بروشن ۴