هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر به ستایش معشوق میپردازد و از زیباییهای او سخن میگوید. در این شعر، معشوق با عناصر طبیعی مانند ماه، خورشید، گل و دریا مقایسه شده و به او صفات الهی نسبت داده میشود.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۱۲۶ - خشْ بساته ته چیره ره داورهو
خشْ بساته ته چیره ره داورهو
کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو ۱
ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو
ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو ۲
سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو
چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو ۳
ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ
دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو ۴
کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو ۱
ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو
ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو ۲
سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو
چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو ۳
ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ
دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - امیر گنهْ: کی دَوْسه مَهْ چشِ سو؟
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
