هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از تضاد بین آتش و برف، ماه و خورشید، و عناصر طبیعی دیگر برای بیان احساسات پیچیده و حیرت خود استفاده میکند. او از زیباییهای طبیعت مانند گلگون، یاسمین، و سنبل برای توصیف حالات درونی خود بهره میبرد و سوالاتی را دربارهٔ چگونگی همزیستی این عناصر متضاد مطرح میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از عناصر طبیعت و تضادهای موجود در آن نیاز به درک عمیقتری از احساسات و زیباییشناسی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان توسعه یافتهتر است.
شماره ۱۳۹ - کی دیه ورف سر گُلگون آتش بوئه؟
کی دیه ورف سر گُلگون آتش بوئه؟
وَشِهْ آتش و ورف بوئه، او نووئه؟! ۱
خط ره بنما، چیره ته ماه نوئه
حیرونمه که ربحون به تش چون بروئه؟! ۲
عجب نووئه، مشک به ختا کس گوئه
ته یاسمین دلک ره هچّی نشوئه؟! ۳
یا تازه گله باغ ره ونوشه روئه!
حیرونمه که سنبل به تش چون بروئه؟! ۴
وَشِهْ آتش و ورف بوئه، او نووئه؟! ۱
خط ره بنما، چیره ته ماه نوئه
حیرونمه که ربحون به تش چون بروئه؟! ۲
عجب نووئه، مشک به ختا کس گوئه
ته یاسمین دلک ره هچّی نشوئه؟! ۳
یا تازه گله باغ ره ونوشه روئه!
حیرونمه که سنبل به تش چون بروئه؟! ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - اونمار (اونبار) که خدا ته چش و چیر بساته
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - اساتنه قد، سور، دیم دیمِ تیهوئه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
