هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و تغزلی است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. او از زلف معشوق که مانند مار است و چشمانی شاهینگونه یاد میکند و احساسات خود را با تصاویر طبیعی مانند آهو و شیر بیان میدارد. همچنین، شاعر به مهرورزی و دلبستگی اشاره میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیدهتر، آن را برای مخاطبان با درک ادبی بالاتر مناسب میسازد.
شماره ۱۶۷ - ته گرگرِ سینه که چه خارچیه
ته گرگرِ سینه که چه خارچیه
ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ ۱
آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه
منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ ۲
مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ
اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه ۳
اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه
سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه ۴
ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ ۱
آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه
منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ ۲
مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ
اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه ۳
اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه
سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۶ - هزار و یکی نومِ که خداره بییه،
گوهر بعدی:شماره ۱۶۸ - سٰاتْ بکردهْ مه دوست مونندِ قیر چیه؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
