هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه است که در آن شاعر از غم و اندوه ناشی از عشق و جدایی میگوید. او از بیوفایی معشوق و دردهای ناشی از آن سخن میگوید و احساس میکند که معشوق او را به سوی مرگ میکشاند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و دردهای روحی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد.
شماره ۱۹۵ - گُلدستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی
گُلدستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی
کَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی ۱
خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزویی
اونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی ۲
ته غمزه منه قاتله، روز و شویی
ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی ۳
دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گویی
مره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی ۴
کَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی ۱
خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزویی
اونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی ۲
ته غمزه منه قاتله، روز و شویی
ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی ۳
دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گویی
مره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۴ - تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی
گوهر بعدی:شماره ۱۹۶ - نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
