شماره ۲۶ - دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته

دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته
زلفْ نافه‌ی مشکْ خَطّ بَکشی خطاته ۱

منْ مَجمّهْ ته وا، تَنْ بکاستهْ واته
هزارْعاشقِ جانْ بو زلفِ فداته ۲

ای مونگ و خورْ، مه دل بَسوته براتهْ
به ته لُویِ زمزمْ اُو دْنهْ جٰانْ حیاتهْ ۳

تنها نا همین منْ کمّه جانْ فداته
صَدْ عاشقْ خُوشهْ جان دشنْدینهْ پاته ۴

دی جنگْ کرده دوستْ، اَمْروزْ مره نواته
یا رَبْ! که به گیتیٰ غم و دَرْدْ نواتهْ ۵

یکْ لو شکرْ دارْنی و یکْ لُو نواتهْ
منْ بلبلْ صفتْ نالمّه، هزارْ نوا، ته ۶

مشکینهْ زلفْ ره، دوستْ به گِلْ سَرْ پاته
یا زنگینهْ، اُونْ گله باغْ ره بَرْ باتهْ ۷

بَئیمهْ به ظاهرْ منْ به شهرْ رسواته
یارب! دَرْدْ نَوینمْ منْ سَرْ تا به‌پاته ۸