غزل ۴ - رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا

رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا
چشم و چراغ مرا جائی ئشگرف و چه جا ۱

جائی که هست فزون از کل کون و مکان
جائی که هست برون از وهم ما و شما ۲

صحن سراچهٔ او صحرای عشق شده
جان‌های خلق در او رسته به جای گیا ۳

از اشک دلشدگان گوهر نثار زمین
وز آه سوختگان عنبر بخار هوا ۴

دارندگان جمال از حسن او به حسد
بینندگان خیال از نور او به نوا ۵

رفتم که حلقه زنم پنهان ز چشم رقیب
آمد رقیب و سبک در ره گرفت مرا ۶

گفتا به حضرت ما گر حاجت است بگو
گفتم که هست بلی اما الیک فلا ۷

هم خود ز روی کرم برداشت پرده و گفت
ای پاسبان تو برو، خاقانیا تو درا ۸