غزل ۲۹ - زآتش اندیشه جانم سوخته است

زآتش اندیشه جانم سوخته است
وز تف یارب دهانم سوخته است ۱

از فلک در سینهٔ من آتشی است
کز سر دل تا میانم سوخته است ۲

سوز غمها کار من کرده است خام
خامی گردون روانم سوخته است ۳

شعله‌های آه من در پیش خلق
پردهٔ راز نهانم سوخته است ۴

دولتی جستم، وبالم آمده است
آتشی گفتم، زبانم سوخته است ۵

دیده‌ای آتش که چون سوزد پرند
برق محنت همچنانم سوخته است ۶

شعر من زان سوزناک آمد که غم
خاطر گوهر فشانم سوخته است ۷

در سخن من نایب خاقانیم
آسمان زین رشک جانم سوخته است ۸