غزل ۳۴ - طره مفشان که غرامت بر ماست

طره مفشان که غرامت بر ماست
طیره منشین که قیامت برخاست ۱

غمزه بر کشتن من تیز مکن
کان نه غمزه است که شمشیر قضاست ۲

بس که از خصم توام بیم سر است
بر سر این همه خشم تو چراست ۳

گر عتابی ز سر ناز برفت
مرو از جای که صحبت برجاست ۴

گفت بیهوده بر انگشت مپیچ
بر کسی کو به تو انگشت نماست ۵

هیچ بد در تو نگفتم بالله
خود خیال تو بر این گفته گواست ۶

این قدر گفتم کان روی چو گل
بستهٔ دیدهٔ هر خس نه رواست ۷

من همانم تو همان باش به مهر
که همه شهر حدیث تو و ماست ۸

بنده خاقانی اگر کرد گناه
عذر آن کرده به جان خواهد خواست ۹