غزل ۶۸ - ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور است

ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور است
در سر شدی ندانمت ای دل چه در سر است ۱

درد کهنت بود برآورد روزگار
این درد تازه روی نگوئی چه نوبر است ۲

شهری غریب دشمن و یاری غریب حسن
اینجا چه جای غم‌زدگان قلندر است ۳

گفتم مورز عشق بتان گرچه جور عشق
انصاف می‌دهم که ز انصاف خوش‌تر است ۴

اینجا و در دمشق ترازوی عاشقی است
لاف از دمشق بس که ترازوت بی‌زر است ۵

اکنون که دیدی آن سر زنجیر مشک پاش
زنجیر می‌گسل که خرد حلقه بر در است ۶

جوجو شدی برابر آن مشک و طرفه نیست
هرجا که مشک بینی جوجو برابر است ۷

از کس دیت مخواه که خون‌ریز تو تویی
نقب از برون مجوی که دزد اندرون در است ۸

خاقانی است و چند هزار آرزوی دل
دل را چه جای عشق و چه پروای دلبر است ۹

بیچاره زاغ را که سیاه است جمله تن
از جمله تن سپیدی چشمش چه درخور است ۱۰