غزل ۱۱۵ - بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد

بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد
نور ده آفتاب بخت بلند تو باد ۱

خواجهٔ جانی به لطف، شاه جهانی به قدر
گردن گردن‌کشان رام کمند تو باد ۲

تا رخ و موی تو را در نرسد چشم بد
مردم آن چشمها جمله سپند تو باد ۳

خنجر تو چون پرند روشن و با زینت است
خون دل عاشقان نقش پرند تو باد ۴

نامزد نیکوئی بر در ایوان توست
نامزد خرمی چشم نژند تو باد ۵

عشق تو را تا ابد جای ز جان من است
جان مرا تا اجل قوت ز قند تو باد ۶

من چه سگم ای دریغ کامده در بند تو
آنکه منش بنده‌ام بستهٔ بند تو باد ۷

سرمهٔ خاقانی است خاک سر کوی تو
افسر خاقان چین نعل سمند تو باد ۸