غزل ۱۵۴ - دلبر آن به که کسش نشناسد

دلبر آن به که کسش نشناسد
نوبر آن به که خسش نشناسد ۱

ماه سی روزه به از چارده شب
که نه سگ نه عسسش نشناسد ۲

مست به عاشق و پوشیده چنانک
کس خمار هوسش نشناسد ۳

دل هم از درد به جانی به از آنک
هر طبیبی مجسش نشناسد ۴

بخ‌بخ آن بختی سرمست که کس
های و هوی جرسش نشناسد ۵

کو سواری که شود کشتهٔ عشق
عقل داغ فرسش نشناسد ۶

عاشق از روی شناسی به بلاست
خرم آن کس که کسش نشناسد ۷

عشق را مرغ هوائی باید
کاین هوا گون قفسش نشناسد ۸

استخوانی طلبد جان همای
که به صحرا مگسش نشناسد ۹

آسمان هرچه بزاید بکشد
زانکه فریاد رسش نشناسد ۱۰

روستم بین که به خون ریز پسر
کند آهنگ و پسش نشناسد ۱۱

خوش نفس دارد خاقانی لیک
چرخ، قدر نفسش نشناسد ۱۲