غزل ۱۸۱ - آمد نفس صبح و سلامت نرسانید

آمد نفس صبح و سلامت نرسانید
بوی تو نیاورد و پیامت نرسانید ۱

یا تو به دم صبح سلامی نسپردی
یا صبح‌دم از رشک سلامت نرسانید ۲

من نامه نوشتم به کبوتر بسپردم
چه سود که بختم سوی بامت نرسانید ۳

باد آمد و بگسست هوا را زره ابر
بوی زرهٔ غالیه فامت نرسانید ۴

بر باد سپردم دل و جان تا به تو آرد
زین هر دو ندانم که کدامت نرسانید ۵

عمری است که چون خاک جگر تشنهٔ عشقم
و ایام به من جرعهٔ جامت نرسانید ۶

مرغی است دلم طرفه که بر دام تو زد عشق
خود عشق چنین مرغ به دامت نرسانید ۷

خاقانی ازین طالع خود کام چه جوئی
کو چاشنی کام به کامت نرسانید ۸

نایافتن کام دلت کام دل توست
پس شکر کن از عشق که کامت نرسانید ۹