غزل ۱۸۷ - عشقت آتش ز جان برانگیزد

عشقت آتش ز جان برانگیزد
رستخیز از جهان برانگیزد ۱

باد سودات بگذرد بر دل
زمهریر از روان برانگیزد ۲

خیل عشقت به جان فرود آید
سیل خون از میان برانگیزد ۳

تا قیامت غلام آن عشقم
که قیامت ز جان برانگیزد ۴

از برونم زبان فرو بندد
وز درونم فغان برانگیزد ۵

تب نهانی است از غم تو مرا
لرزه از استخوان برانگیزد ۶

ناله پیدا از آن کنم که غمت
تب عشق از نهان برانگیزد ۷

شحنهٔ وصل کو که هجران را
از سرم یک زمان برانگیزد ۸

هجر بر سر موکل است مرا
از سرم گرد از آن برانگیزد ۹

آه خاقانی از تف عشقت
آتش از آسمان برانگیزد ۱۰

چون حدیثی کند دل از دهنت
باد آتش فشان برانگیزد ۱۱