غزل ۲۳۴ - دل بشد از دست دوست را به چه جویم

دل بشد از دست دوست را به چه جویم
نطق فروبست، حال دل به چه گویم ۱

نیست کسم غم‌گسار، خوش به که باشم
هست غمم بی‌کنار لهو چه جویم ۲

چون به در اختیار نیست مرا بار
گرد سرا پردهٔ مراد چه پویم ۳

زخم بلا را چو کعبتین همه چشمم
زنگ عنا را چو آینه همه رویم ۴

از در من عافیت چگونه درآید
چون نشود پای محنت از سر کویم ۵

بس که شدم کوفته در آتش اندوه
گوئی مردم نیم که آهن و رویم ۶

تیره شد آبم ز بس درنگ در این خاک
کاش اجل سنگ بر زدی به سبویم ۷

بخت ز من دست شست شاید اگر من
نقش امید از رخ مراد بشویم ۸

چون دل خود را به غم سپارم ازین روی
دشمن خاقانیم مگر که نه اویم ۹