غزل ۲۵۹ - یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم

یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم
دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم ۱

گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی
بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم ۲

نگذارم که جهانی به جمالش نگرند
شوم از خون جگر پرده به پیشش بتنم ۳

یا مرا بر در میخانهٔ آن ماه برید
که خمار من از آنجاست هم آنجا شکنم ۴

صورت من همه او شد صفت من همه او
لاجرم کس من و ما نشنود اندر سخنم ۵

نزنم هیچ دری تام نگویند آن کیست
چو بگویند مرا باید گفتن که منم ۶

نیم جان دارم و جان سایه ندارد به زمین
من به جان می‌زیم و سایهٔ جان است تنم ۷

از ضعیفی که تنم هست نهان گشته چنانک
سال‌ها هست که در آرزوی خویشتنم ۸

گر مرا پرسی و چیزی به تو آواز دهد
آن نه خاقانی باشد، که بود پیرهنم ۹