غزل ۳۴۶ - جان از تنم برآید چون از درم درآئی

جان از تنم برآید چون از درم درآئی
لب را به جای جانی بنشان به کدخدائی ۱

جان خود چه زهره دارد ای نور آشنایی
کز خود برون نیاید آنجا که تو درآئی ۲

جانی که یافت از خم زلفین تو رهائی
از کار بازماند همچون بت از خدائی ۳

بر زخم‌های جانم هم درد و هم دوائی
در نیمه راه عقلم هم خوف و هم رجائی ۴

از پای پاسبانت بوسی کنم گدائی
وانگاه سر برآرم کاین است پادشائی ۵

تب‌های هجر دارم شب‌ها بینوائی
تب‌های من ببندی لب‌ها چو برگشائی ۶

گمراه گردم از خود تا تو رهم نمائی
از من مرا چه خیزد اکنون که تو مرائی ۷

تو خود نهان نباشی کاندر نهان مائی
خاقانی از تحیر پرسان که تو کجائی ۸