غزل ۳۷۱ - گرنه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منی

گرنه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منی
با من دیرینه دوست چند کنی دشمنی ۱

هست یقینم که من مهر تو را نگسلم
نیست در ستم که تو عهد مرا نشکنی ۲

در طلب خون من قاعده‌ها می‌نهی
در ره امید من قافله‌ها می‌زنی ۳

بر پی دو نان شوی از سر دون همتی
باز مرا ذم کنی از سر تر دامنی ۴

دست به شاخ جفا از پی آن برده‌ای
تا رگ عمر مرا بیخ ز بن برکنی ۵

گرنه مستمند دشمن خاقانیم
بهر چه گفتنم که تو دوست عزیز منی ۶