شمارهٔ ۱۲ - مطلع دوم

ای صفت زلف تو غارت ایمان ما
عشق جهان سوز تو بر دل ما پادشا ۱

بر در ایوان توست پای شکسته خرد
بر سر میدان توست دست گشاده هوا ۲

صد لطف از کردگار وز لب تو یک سخن
صد ستم از روزگار وز دل تو یک جفا ۳

از رخ تو کس نداد هیچ نشانی تمام
وز مژهٔ تو نکرد هیچ خدنگی خطا ۴

ای تو ز ما بیخبر ما به تمنای تو
بس که بپیموده‌ایم عالم خوف و رجا ۵

گاه بدزدیم چشم از تو ز بیم رقیب
گه به نظر بشکنیم چشم رقیب تو را ۶

لعل تو طرف زر است بر کمر آفتاب
وصل تو مهر تب است در دهن اژدها ۷

بر سر کوی تو من نایب خاقانیم
بو که به دیوان عشق نام برآید مرا ۸

صبح امید منی طاب علیک الصبوح
گرچه به شب‌های هجر طال علی البلا ۹

موی شکافم به شعر موی شدستم ز غم
لیک نگنجم همی در حرم مقتدا ۱۰

صدر براهیم نام راد سلیمان جلال
خواجهٔ موسی سخن مهتر احمد سخا ۱۱

یافت ز الطاف او عالم فرتوت، فر
برد ز انصاف او فصل بهاران، بها ۱۲