شمارهٔ ۴۹ - قصیده

تشنهٔ دل به آب می‌نرسد
دیده جز بر سراب می‌نرسد ۱

قصهٔ درد من رسید به تو
چون بخوانی جواب می‌نرسد ۲

روی چون آب کرده‌ام پر چین
کز تو رویم به آب می‌نرسد ۳

نرسم در خیال تو چه عجب
که مگس در عقاب می‌نرسد ۴

کی وصالت رسد به بیداری
که خیالت به خواب می‌نرسد ۵

نرسد بوی راحتی به دلم
ور رسد جز عذاب می‌نرسد ۶

دوست را دشمنی و دشمن دوست
جز مرا این عقاب می‌نرسد ۷

دل و عمرم خراب گشت و ز تو
عوض یک خراب می‌نرسد ۸

برسد گوئی از پس وعده
آن خود از هیچ باب می‌نرسد ۹

برسد میوه‌ای است در باغت
که به هیچ آفتاب می‌نرسد ۱۰

از لب نوش تو به خاقانی
قسم جز زهر ناب می‌نرسد ۱۱