شمارهٔ ۹۴ - قصیده

ایام خط فتنه به فرق جهان کشید
لن‌تفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید ۱

دل‌ها به نیل رنگ‌رزان درکشید از آنک
غم داغ گازرانه بر اهل جهان کشید ۲

بر بوی یک نفس که همه ناتوانی است
ای مه چه گویی این همه محنت توان کشید ۳

هربار غم که در بنهٔ غیب سفته بود
دست قضا به بنگه آخر زمان کشید ۴

آزاده غرق غصه و سفله ز موج غم
آزاد رست و رخت امان بر کران کشید ۵

دریاست روزگار که هر گوش ماهیی
افکند بر کنار و صدف در میان کشید ۶

بس دل که چرخ سای و ستاره فسای بود
چرخش کمین گشاد و ستاره کمان کشید ۷

روز جهان کرا نکند دیدن ای فتی
خورشید چشم شب پره را میل از آن کشید ۸

از پای پیل حادثه‌وار است و دست برد
هرکس که اسب عافیتی زیر ران کشید ۹

خاقانیا نه طفلی ازین خاک توده چند
مرد آنکه خط نسخ بر این خاکدان کشید ۱۰