شمارهٔ ۱۰۰ - در ستایش ملک ارسلان مظفر

چون آه عاشقان شد صبح آتش معنبر
سیماب آتشین زد در بادبان اخضر ۱

آن خایه‌های زرین از سقف نیم خایه
سیماب شد چو برزد سیماب آتشین سر ۲

مرغ از چه زد شناعت بر صبح راست خانه
کو در عمود سیمین دارد ترازوی زر ۳

کوس از چه روی دارد آواز گنج باری
کز نور صبح بینم گنج روان مشهر ۴

این گنج صرف دارد و آواز در میان نه
و آن همچو صفر خالی و آوازهٔ مزور ۵

مه در هوای بابل چون یک قواره توزی
خیاط بهر سحرش برداشته مدور ۶

یارب ز دست گردون چه سحرها برآمد
گر نه از آن قواره نیمی کنند کمتر ۷

چرخ سیاه کاسه خوان ساخت شبروان را
نان سپید او مه، نان ریزهاش اختر ۸

چون پخت نان زرین اندر تنور مشرق
افتاد قرص سیمین اندر دهان خاور ۹

کوس شکم تهی را بود آرزوی آن نان
یا قوم اطعمونی آوازش آمد از بر ۱۰

مانا که هست گردون دروازه بان در بند
اجری است آن دو نانش ز انعام شاه کشور ۱۱

درگاه سیف دین را نقد است خوان رضوان
ادریس ریزه خوارش و ارواح میده آور ۱۲