شمارهٔ ۱۳۰ - مطلع دوم

ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهم
افعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم ۱

در ختنی روی تو حجلهٔ زنگی عروس
در یمنی جزع تو حجرهٔ هندی صنم ۲

مریم آبستن است لعل تو از بوسه باش
تا به خدائی شود عیسی تو متهم ۳

ای دو لبت نیست هست، هست مرا کرده نیست
هرچه ز جان هست بیش با لبت از نیست کم ۴

خاک توام سایه‌وار سایه ز من در مدزد
نار نه‌ام برمجوش، مار نه‌ام در مرم ۵

خود چه زیانت بود گر به قبول سگی
عمر زیان کرده‌ای از تو شود محتشم ۶

در طلبت کار من خام شد از دست هجر
چون سگ پاسوخته دربدرم لاجرم ۷

صورت عین شین و قاف در سر یعنی که عشق
نقش الف لام میم در دل یعنی الم ۸

خون چو خاقانی ریختهٔ لعل توست
قصه مخوان خون او بازده از لعل هم ۹

ماهی و خون را دیت شاه دهد ز آنکه هست
عاقلهٔ دور ماه شاه ولی النعم ۱۰

ابر صواعق سنان، بحر جواهر بنان
روح ملایک سپاه، مهر کواکب حشم ۱۱