شمارهٔ ۱۶۳ - مطلع دوم

از همه عالم شده‌ام بر کران
بسته به سودای تو جان بر میان ۱

جان نه و چون سایه به تو زنده‌ام
با تو و صد ساله ره اندر میان ۲

از تب هجران تو ناخن کبود
پیش تو انگشت زنان کالامان ۳

آن نه ز گریه است که چشمم به قصد
هست گهر ریز به سوی دهان ۴

لیک زبانم چو حدیثت کند
دیده نثار آرد بهر زبان ۵

وصل تو بی‌هجر توان دید؟ نی
گوشت جدا کی شود از استخوان ۶

چون کنم افغان که ز تف جگر
سوخته شد در دهن من فغان ۷

در بصرم سفته شده است آفتاب
ز آنکه مرا دیده شد الماس دان ۸

دود دلم گر به فلک برشود
هفت فلک هشت شود در زمان ۹

بیعگه غم دل خاقانی است
زان کشد اندوه در او کاروان ۱۰

وین رمقی کز رقمش مانده است
از ظل خورشید سپهر آستان ۱۱

مشتری عصمت و خورشید دین
صدر ازل قدر ابد قهرمان ۱۲

نایب سلطان هدی، احمشاد
کوست در اقلیم کرم کامران ۱۳