بخش ۱ - چو لهراسپ بنشست بر تخت داد

چو لهراسپ بنشست بر تخت داد
به شاهنشهی تاج بر سر نهاد ۱

جهان آفرین را ستایش گرفت
نیایش ورا در فزایش گرفت ۲

چنین گفت کز داور داد و پاک
پر امید باشید و با ترس و باک ۳

نگارندهٔ چرخ گردنده اوست
فرایندهٔ فره بنده اوست ۴

چو دریا و کوه و زمین آفرید
بلند آسمان از برش برکشید ۵

یکی تیز گردان و دیگر بجای
به جنبش ندادش نگارنده پای ۶

چو موی از بر گوی و ما در میان
به رنج تن و آز و سود و زیان ۷

تو شادان دل و مرگ چنگال تیز
نشسته چو شیر ژیان پرستیز ۸

ز آز و فزونی به یکسو شویم
به نادانی خویش خستو شویم ۹

ازین تاج شاهی و تخت بلند
نجوییم جز داد و آرام و پند ۱۰

مگر بهره‌مان زین سرای سپنج
نیاید همی کین و نفرین و رنج ۱۱

من از پند کیخسرو افزون کنم
ز دل کینه و آز بیرون کنم ۱۲

بسازید و از داد باشید شاد
تن آسان و از کین مگیرید یاد ۱۳

مهان جهان آفرین خواندند
ورا شهریار زمین خواندند ۱۴

گرانمایه لهراسپ آرام یافت
خرد مایه و کام پدرام یافت ۱۵

از آن پس فرستاد کسها به روم
به هند و به چین و به آباد بوم ۱۶

ز هر مرز هرکس که دانا بدند
به پیمانش اندر توانا بدند ۱۷

ز هر کشوری بر گرفتند راه
برفتند پویان به نزدیک شاه ۱۸

ز دانش چشیدند هر شور و تلخ
ببودند با کام چندی به بلخ ۱۹

یکی شارسانی برآورد شاه
پر از برزن و کوی و بازارگاه ۲۰

به هر برزنی جشنگاهی سده
همه‌گرد بر گردش آتشکده ۲۱

یکی آذری ساخت برزین به نام
که با فرخی بود و با برز و کام ۲۲