هوش مصنوعی:
شاعر از درد درونی خود میگوید و درخواست درمان و آرامش دارد. او خود را دیوانهای میداند که به صحرا روی آورده و از دیگران میخواهد با زنجیر او را مهار کنند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند 'دیوانه' و 'زنجیر' نیاز به بلوغ فکری برای درک معنای نمادین آنها دارد.
شماره ۱۲۰ - دردی است مرا به دل دوایم بکنید
دردی است مرا به دل دوایم بکنید
گرد سر آن شوخ فدایم بکنید ۱
دیوانهام و روی به صحرا دارم
زنجیر بیارید و به پایم بکنید ۲
گرد سر آن شوخ فدایم بکنید ۱
دیوانهام و روی به صحرا دارم
زنجیر بیارید و به پایم بکنید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
