هوش مصنوعی:
شاعر از باد بهاری و بهار سخن میگوید، اما احساس میکند که بهار برای او نرسیده است. او از گلهایی که شکفتهاند و از خلوت خود بیرون آمدهاند، اما گلرخ او (معشوق) پردهنشینی را انتخاب کرده است، ابراز ناراحتی میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی احساسی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
شماره ۱۲۱ - دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
ما را ز بهار ما نسیمی نرسید ۱
دردا که چو گل پردهٔ خلوت بدرید
آن گلرخ ما پرده نشینی بگزید ۲
ما را ز بهار ما نسیمی نرسید ۱
دردا که چو گل پردهٔ خلوت بدرید
آن گلرخ ما پرده نشینی بگزید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۶۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۰ - دردی است مرا به دل دوایم بکنید
گوهر بعدی:شماره ۱۲۲ - کس همچو من غریب بییار مباد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
