شماره ۱۴۵ - رخسار تو را که ماه و گل بنده بود

رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکر گه آن زلف سر افکنده بود ۱

زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود ۲