قصیده ۷ - احوال جهان بادگیر، باد!

احوال جهان بادگیر، باد!
وین قصه ز من یادگیر یاد ۱

چون طبع جهان باژگونه بود
کردار همه باژگونه باد ۲

از روی عزیزی است بسته باز
وز خاری باشد گشاده خاد ۳

بس زار که بگذاشتیم روز
چون گرمگهش بود بامداد ۴

تیغی که همی آفتاب زد
تیری که سمومش همی گشاد، ۵

بر تارک و بر سینه زد همی
اندر جگر و دیده اوفتاد ۶

در حوض و بیابانش چشم و گوش
مانده به شگفتی از آب و باد ۷

دیوانه و شوریده باد بود
زنجیر همی آب را نهاد ۸

این چرخ چنین است، بی‌خلاف
داند که چنین آمدش نهاد ۹

زین چرخ بنالم به پیش آن
کز چرخ به همت دهدم داد ۱۰

منصور سعید آن که در هنر
از مادر دانش چو او نزاد ۱۱

او بنده و شاگرد ملک بود
تا گشت خداوند و اوستاد ۱۲