شمارهٔ ۷ - همی بلرزم بر خویشتن چو شاخک بید

کدام رنج که آن مر مرا نگشت نصیب
کدام غم که بدان مر مرا نبود نوید ۱

اگر غم دل من جمله عمر می بودی
به گیتی اندر بی‌شک بماندمی جاوید ۲

همی بپیچم از رنج دل چو شوشهٔ زر
همی بلرزم بر خویشتن چو شاخک بید ۳

امید نیست مرا کز کسی امید بود
امید منقطع و منفطع امید امید ۴

نگر چگونه بود حال من که در شب و روز
چرا غم از مهتاب است و آتش از خورشید ۵

سپید گشت به من روی روزگار و کنون
همی سیاه کند روزگارم اینت سپید! ۶