غزل ۱۴ - غم عشق تو از غمها نجاتست

غم عشق تو از غمها نجاتست
مرا خاک درت آب حیاتست ۱

نمی‌جویم نجات از بند عشقت
چه بندست آنکه خوشتر از نجاتست ۲

مرا گویند راه عشق مسپر
من و سودای عشق این ترهاتست ۳

ز لعب دو رخت بر نطع خوبی
مه اندر چارخانه شاه ماتست ۴

دل و دین می‌بری و عهد و قولت
چو حال و کار دنیا بی‌ثباتست ۵

عنایت بر سر هجرم به آیین
هم از جور قدیم و حادثاتست ۶

چنان ترسد دل از هجر تو گویی
شب هجران تو روز وفاتست ۷

به جان و دل ز دیوان جمالت
امیر عشق را بر من براتست ۸

براتی گر شود راجع چه باشد
نه خط مجد دین شمس الکفاتست ۹